شنبه, مې 25, 2024
Home+لار/اجمل پسرلی

لار/اجمل پسرلی

ږیره مې مروړله، نه راښکاریدل چې سپین تارونه په ګوتو راغلې دي که تور. هغه وخت چې مې ږیره نه وه له پټاکیو مې خوند اخیست. یوه ورځ مې د اختر په پیسو پټاکۍ اخیستې وې. انا مې پر چوتر ناسته وه له هر ډز سره به یې غوږو ته لاس نیوی او راغږ به یې کړل:

-خو زړه دې بوټ راوایست

 اوس په دې خالي سړک له پرتو پوچکو داسې پښې اړوم لکه له ناپاکې غوجلې چې وځم. درې شپې مخکې دلته جګړه وه.

د سړک غاړې ته په لوړه په سنګر کې ناست وسله وال ته مې مایک ونیو چې غږ یې د راپور لپاره ثبت کړم. له لویدلیو سرو سترګو یې بیخوبۍ ځل واهه، ورته ومې ویل:

-خوب دې نه دی کړی

اوسپنیزه خولۍ یې لرې کړه، ویښته یې وګیرول:

-رپ مې نه دی وهلی

-دا نور مخالف وسله وال مو په شا شوي

-داسې مو نه دې ځپلي، په دروبین کې نه ښکارې

-نو ولې دې خوب نه پوره کوې

زما سر، بیا یې پښو، بیا سر ته وکتل:

-احتیاط ښه وي

ده دا ادعا وکړه چې درې شپیته مخالفان یې وژلي او د دوی تلفات دولسو ته رسیږي.

زه د سړک لورته کوز شوم. واوره دانه دانه راښکته کیده. د سړک په منځ کې کښیناستم د مرمیو پوچکو ته مې د کمرې لینز برابر کړ. درې پرې له پسې ډزې شوې، د سړک څنګ ته د ونې د ډډ شاته ودریدم. پورته د ونې څانګې غوڅې شوې وې. پوه نه شوم چې ډزې له کوم لورې وې. د سړک پورې غاړې ته دوه ږیرور کوز روان شول. پرې غږ مې کړل چې خبرې راسره وکړي، و نه دریدل. کمره مې په بیک کې  کیښوده، ورپسې شوم، دوی په سیخه لار داسې زما له سترګو پناه شول لکه په لړه کې کارغان. همدې لور ته د سړک انجام نه معلومیده. دې بلې خواته مات سړک، لویدلی پل؛ داسې ایسیده لکه نیمګړې رسامي او شمال د پاخه سړک په پاتې روغې برخې وچه واوره نڅوله.

پای

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here

- Advertisment -

ادب