Homeادبشعروړي مې/ د ګلالۍ احد شعر

وړي مې/ د ګلالۍ احد شعر

زه چې نه یم ته د شپې تر ډیره ناست یې

 زه چې نه یم ته وختي له خوبه پاڅې

 چې زه نه یم ته د لمر غېږ کې ‌‌‌‌‌‌ډوبېږې

 بیا تیاره له ځانه تاو کړې

 له شفق سره ځلېږې

 ما وې پښې به دې لټون کې وي تڼاکې

 خو ته غره سره ودرېږې

 ته چینې سره ګ‌‌‌‌‌‌ډېږې

 ته چې نه یې زه هم ‌‌‌ډېره د شپې ناسته

 ځانله نه یم انتظار مې راشي خوا ته

 ماته ماته مې را ټوله کړي سینې ته

 غلې خوله کړي رانېږدې زما خولګۍ ته

په تلوار یې ګرانه وشړم له ځانه

په قدم شمه له خوب سره روانه

 دا مې لاس په لاس کې نیسي زنګوي مې

 درنه وړي مې ګوره جانه درنه وړي مې

پای

1 COMMENT

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here

ادب

ځپلی وطن او ښاغلي مخونه

د ملي بانک باغ ته ور داخل سوو، پر وجود مي د پغمان خوږه هوا نرمه او پسته ولګېده، یو څو قدمه نور هم...