خدای ته وه روانه وزر سوي پرې یې غاړه وه
بیا زمونږ ژړا تر موټر بم لاندې ولاړه وه
اوښکې په اوبو کې وې بېګا په روژه ماتي کې
چا مو وې خرما رېبلې ژوند مو دښته شاړه وه
زه د خدای په در کې د خپل کور په دعا بوخت ومه
ماته ګاونډي کړې د خور او د مور زیاړه وه
ما چیغې وهلی نه شوې چوپ د زړه په کونج کې ناست
وچه مې په ستوني کې د کاڼي په څېر لاړه وه
دا غزل کاروانه د وطن د بُورو، ورارو غږ
دا غزل کاروانه د شهیدو وینو ژباړه وه
۱۱ جوزا ۱۳۹۶
کابل افغانستان