هغه نجلۍ چیرې ده؟
سهار درواغ وايي
د کړکۍ سترګو باندې
شپې دې لاسونه ایښي
د سپېدو سپین لاسونه
تیارو تر شا تړلي
د زندانونو پنجرو ته رسیدلي نه شي
سهار درواغ وايي
هغه نجلۍ چیري ده؟
چې د بڼو په څوکو
د وړانګو ښکار ته ځي
کیږدۍ په توره دربیله کې ډوبه
کوچۍ د خپلو بڼو ځنګل کې
لار ورکه کړه
د انځورګر تابلو کې
د سحرونو نسیم طلایې ساه غواړي
شپې یې د ساه پرغا ړه
پڅه چاړه ایښي ده
هغه نجلۍ چیري ده
چې په ټول ښار کې ګرځي
سپین، سپین لفظونه پیري
د څانګو، څانګو پلوشو د پاره
ډیوه، ډیوه څراغ، څراغ
سپین کاغذونه پیري
هغه نجلۍ چیري ده؟
چې ماتي، ماتي آئینې پتری کوي
د لمرڅیرې جوړوي
مکتب ته ځي
د مرغلرو او سیپېو نندارې جوړوي
په لپو، په لپو د سپوږمۍ د څاڅکو
سپینې دانې جوړوي
سهار درواغ وايي
د کړکۍ سترګو باندې شپه اوریږي
د ونو هسکې څوکې
د لمر د عشق سندره نه وايي
د شپو د څڼو په تیارو یې
ګڼې منګولې ډکې
د روڼا شرنګ نشته
شرنګ د زنځیر او زولنو راځي
د درد زګیروی د طلايي وړانګو
او لمرختو راځي
کذب دی کذب توري
جملې سراب او کتاب
د قلم ژبه وچه
تنده ده، تنده روژه
ګناه، ګناه ناکرده
سیلېو وړی کلام
چوپتیا ږغیږې،
لارې ستړي رهنما نه راځي
ماه تابان یوسف، د زلیخا نه راځي
۲۰۲۶ / ۸ / ۹
یوه شنه اروا
ګڼ ځنګل پرسر یې
شنې ارواوې ناڅي
پاڼې، پاڼې یې
د باد غیږ کې رپیږي
نښترونه یې د غرب شهزاده ګان دي
په لاسونو کې پیالې دي د شرابو
طلایي وړانګې،
د لمر پکښې ډوبیږي
زما زړه هم پاڼې، پاڼې
زخم یې، زخم یې
د باد سره سپړیږې
غشي، غشي خورې خوږیږې.
څراغ بل دي
د شپې پل دي
هلته کړي چوپتیا، چوپتیا سره خبرې
ستوري ژاړي
د کړکېو حوصلو کې نینې کیږي
دروازو روژه نیولې
زنځیرونو یې په چوپتیا طهارت کړی
د څلورو دیوالونو ساه الوتې
د ساه ږغ مسافرشوی.
یو ګل رخ مازدیګر تیر شو
دلته شپه شوه
د سپوږمۍ باڼه پر سیند پرانیستل کیږي
سیند د آس په شان شیشنیږي
سیند بهیږې، بهیږي
سپوږمۍ س رپر څپو کښېښود
د اوبو غیږ کې زنګیږي
څراغ بل دی
د شپې پل دی
دلته شپه ده، هلته شپه ده
د ګریوان تڼۍ مې سوزي
غوړپ اوبه دې زهر شوي
پښې مې مځکه باندې اور اخلي سوځیږي
سیوري، سیوري
ما لمبې له سوزه سوزي
په فریاد، فریاد مې ژبه ګونګۍ شوې
دلته شپه ده
باڼه ډک له بارانونو
پر ګریوان، ګریوان اورونو
د هوا پښو کې تڼاکې نینې کیږي
یو خوب وینم، راویښېږم
زما د پلار د کور نښتر راچپه شوي
خړو خاورو باندې شین اور لګیدلی
خړو خاورو باندې
شنې لمبې تاویږي
له خوبونو شنه دودونه رابهیږي
له خوبونو شنه دودونه رابهیږي
۲۰۲۶ / ۳ / ۹
په وچو شونډو د ساحل تروې اوبه لولمه
ژونده! درپوه نه شوم ستا سترګې او لېمه لولمه
څاڅکي مې ټول کړه د بڼو څپرکي، خوب راغلي
شپه شوه، باران راغلی، د ستورو قافله لولمه
تا د ځوانۍ خیرات د خړو خاورو پښو ته یووړ
زه یې په خړ او تور پوړنې کې کیسه لولمه
خدایه! زموږ د طلایې دانو د سرو شونډو زکات ومني
خدایه! لوستونکې وږمې راولي وږمه لولمه
د درد په کیف د سوز پر پلونو باندې وختمه
سفر اسان شو راته عشقه! ستا اسره لولمه
خدای په اماني وه (پروین) ! زخم کې مې لمر پریوتي
ترغرونو واوښتمه، اوښکې، اوښکې شپه لولمه
۲۰۲۶ / ۷ / ۹