برزخ
څه فنا وه، څه بقا وه
لمر په غیږ کې
د سپوږمۍ شپو ته ورتلمه
ترقدم لاندې مې مځکه
د اسمان غیږ ته لویدمه
ګویا زه د ادم لور وم
نه حوا نه ښځمنتوب وو
نه په ژبه، نه په نسل نه له رنګ
چاپیژندمه
لا پته وم، لامکانه
نه وجود، نه ناموجود وم
د ژړ لمر پر وزرونو
په خلا کې نڅید مه
اوږد منزل و نامنزله
د ستړیا ډک قدمونه
زه بې نومه ، بې نښانه
پل پر پل محوه کیدمه
د خیالونو کتیبه وم
حقیت وم افسانه وم
زوړ مزار وم ، سره جنډه وم
هدیرو کې ر پیدمه
نه بیلتون وم، نه وصال وم
نه یوسف، نه زلیخاوم
دګریوان بندي خانه کې
لکه اوښکه بلېدمه
نه د جذب په جذبه کې
نه د هوش په میکده کې
زه د هر رواج باغي وم
پل پر پل ودار ته تلمه
زه، پوښتنه له چاوکړم
زه سوالي لفظونه
کوم کچکول ته توي کړم
دا بقا وه که فنا وه؟
که د خیال وغیږته تلمه
ژوند مې څه شو؟
مرګ مې چیرې؟
نپوهیږم لارویه!
ته یوسیوری ، زه هم سیوری
چیري راغلم، چیري ځمه
۲۰۲۶ /۳۰ /۹
***
ونو دمنی د باران سره
په لپو ، لپو اوښکې تویې کړلي
وږمو په میینه غیږکې ونیولي
د پاڼو اوښکو ته
مځکې په میینه غیږه پرانیستله
ماهم یو خوب ولیدې
دتیرو پلونو پر زړو لارو
پرسرمې تاج دوړانګو
لمن مې ډکه د سپوږمۍ د مځکې
دسرو او شنو ګلونو
دغاړې هار مې د اوو سمندرونو
دڅپو دوړانګو
رو ڼا، روڼا اومیینه ، میینه ومه
کله زرینه طاوسي بڼکه
کله ښایسته تر وړانګو ، وړانګو
کله د ستورو ګیډۍ
لکه پروینه ومه
دبوډۍ ټال وو پر اسمان لویدلې
ټو ټې ، ټوټې اوریځې
دلمر د وړانګو مړوندونو کې
راتاویدې ، تاویدې
دزاڼو ګڼو ،ګڼو ډلو
دوزرونو ګڼ لاسونه
لکه جنډې ، لکه توغونه رپول ، رپول
لاندې وړې ، وړې بیړۍ په سیندکې
دپاروګانو مړوندونو کې
راخوځیدې ، خوځیدې
ماهم یو خو ب ولیدې
یوازي زه نه ومه
د ګڼو نجونو شپول وو
ترپښو مو لاندې جنت
پر سر مو پروت لکه سالو دکعبې
دسپینو ستورو او حریري وریښمو
ښکلی سالو
رنګ د کالیومو
د لونګینو تورو ، تورو سارایې غاټولو
غیږې موډکې د نګهت اودرنګونو،
دسپیڅلې حلاوت ، لطافت
مکتب ته تلو، چې د انسان د ږغ ،
چوپتیا ولولو
دڅراغ سترګو کې دسمندر پر څپو
د انسان پلونه او بقا ولولو
ددیوالونو سایې
لفظونه واړه دروڼا ولولو
د سمندر پر څپو د انسان پلونه اوبقا ولولو
دانسان پلونه اوبقا ولولو
۲۰۲۶ /۱ /۱۰
غزل
په څوکو د بڼو مې د سپوږمۍ وړانګې تراشلې
بیګاه مې یادولې پر روڼا وو مې لیکلې
چې ستا یادونه واړه ، د اسمان په سیندکې پریولم
لېمو کې مې د ستورو پلنډې وړلې اوراوړلې
داته وي چې تراش، تراش لکه بت کړم
دا ته وي چې زما د خولي خبرې دې پیرلې
کنه عشقه ، زه چیرې او مقام د روڼاچیرې ؟
تیاروکې ډوبه شپه ومه ، تیارې مې زیږولې
یوه شیبه وصال و (پروین) لار د جدايې وه
شیبې مې لپې ، لپې د سرو وینو غوړپ کولې
۲۰۲۶ /۲ /۱۰