د لوړو غرونو او شنو کروندو په منځ کی یو کوچني کلي وو. ددې کلي نوم د سدو خان کلی وو. پدې کلی کی یو دولس کلن هلک اوسېده چې عمران نومېده. دعمران ډېر شیان خوښیدل، کورنۍ، ښوونځی، غرونه، او په ځانګړې توګه پتنگ الوزول.
هر سهار عمران له خپلې کوچنۍ خور، عایشې، سره یوځای ښوونځي ته ته. د دوی ښوونځی یوه ساده ودانۍ وه چې پنځه ټولګي یې لرل. د هر ټولګي پر دېوال د افغانستان نقشه ځړېدلې وه. تفصیل