قانون د ټولنې هغه ستنه ده چې د نظم، عدالت او ثبات ماڼۍ پرې ولاړه وي. که دا ستنه ولړزېږي، نو ټولنه د ګډوډۍ، بې عدالتۍ او بې نظمۍ کندې ته لوېږي. ځکه نو، هر فرد او هر نظام ته ښایي چې قانون او اصولو ته درناوی وکړي، څو د انسانانو حقونه خوندي پاتې شي او د ټولنیز ژوند توازن له منځه ولاړ نه شي.
کله چې انسانان، ګاونډیان او هېوادونه له یو بل سره د اصولو او قوانینو په رڼا کې چلند وکړي، نو د باور فضا رامنځته کېږي او د شخړو اور سړیږي. قانون لکه یو روښانه څراغ، د ټولنې لارې روښانوي او انسانان د انصاف پر لور رهبري کوي. همدا اصول دي چې کورنۍ، ټولنې او حتی نړیوال نظامونه پر خپلو پښو اودروي.
خو له بده مرغه، په نړۍ کې داسې زورواکان هم شته چې د قانون درناوی نه، بلکې سپکاوی کوي. هغوی د انصاف پر ځای زور کاروي او د اصولو پر ځای خپلې غوښتنې پر نورو تپي. د هغوی لاسوهنې او د ځانغوښتنې کړنې لکه توره ورېځ د ټولنې پر سر خپرېږي او د باور رڼا تتوي. دا حالت نه یوازې د قانون بنسټونه کمزوري کوي، بلکې د شخړو، بې باورۍ او ناامنۍ تخم هم شیندي.
کله چې زورواکان قانون تر پښو لاندې کوي نو د عدالت تله کږېږي. په دې حالت کې، تر ټولو ډېر زیان عام خلک ویني؛ هغه خلک چې نه ځواک لري او نه د خپل حق د دفاع لپاره وسایل. د همدې لپاره، د قانون حاکمیت یوازې یو شعار نه، بلکې د ټولنې د بقا لپاره یوه حیاتي اړتیا ده چې باید په رښتینې مانا عملي شي، ترڅو هر چاته یې ګټه ورسېږي. او هرڅوک په سوله او ارامۍ کې ژوند وکړي.