دنمارک
کاشکې څلورستوری جنرال نبي عظیمي ژوندی وای؛ کاشکې زموږ د امنیتي او دفاعي چارو وزیران هم ژوندي وای. جنرال اصف دلاور به حتماً دا وضعیت څاري چې د طالبانو لوی درستیز، چې هغه هم د بدخشان دی، څنگه یو متمرد قوماندان، جمعهخان فاتح، بېقید او شرطه تسلیمېدو ته اړ باسي، لاستړلی یې کابل ته راولي او کسان یې بېوسلې کوي.
موږ هم یوه زمانه «بېبدیله» مشران او جنرالان لرل؛ ځینې یې لا هم د ډېرو خلکو په باور قهرمانان دي.
زما خبره د طالبانو دفاع نه ده؛ خبره دا ده چې زموږ مشران یو په بل پسې څلور خواوو ته لاړل او خپل صفونه یې په میدان کې یوازې پرېښودل.
اصلي توپیر باید همدلته ولټول شي: کله چې د رهبرۍ ریښتینی ازمېښت راځي، څوک له خپل ولس او خپلو ځواکونو سره دریږي او څوک له میدانه وځي؟
دا خبره چې ویل کېږي قومي، سمتي او ژبني مسایل تر ډېره د روڼاندو له لمنې اور واخیست، ښايي زموږ د دې حالت لپاره له تر ټولو دقیقو او لنډو تعبیرونو څخه وي. موږ کلونه د یوه واحد صف او ملي لید د جوړولو پر ځای په قومي، سمتي او ژبنیو وېشونو کې ښکېل وو، او لا هم یو. په پای کې همدغو درزونو زموږ صفونه له دننه کمزوري او له یو بل څخه بېل کړي دي.
وروستۍ خبره دا ده چې د یوه شخص یا یوې ډلې سیاسي او یا نظامي ماتې او یا بریا د خلکو پر عمومي دریځ کوم بنسټیز اغېز نه لري.