پنجشنبه, جولای 25, 2024
Homeادبلنډه کیسهثواب/ اجمل پسرلی

ثواب/ اجمل پسرلی

د ورځې له بیروباره تشې شوې لارې، تړلي دوکانونه، شپه، د څراغونو رڼا او د کتار ونو سیورې ته لږه تیاره بې خوبه انسان حساسوي.

د ۲۰۰۴ کال یوه شپه چې تورې وریځې هم راټیټې شوې وې زه هرڅه ته ځیر کړی وم. له کوره د کار په لور پلی روان وم. درې نیمې بجې مې کار پیلیده او پکار و چې لږ تر لږه یو نیم ساعت مخکې دفتر ته رسیدلی وای.

د وینورادسکا پر سړک یو نیم موټر تیریده او لرې لرې به یو نیم لاروی هم راښکاره شو. یو ناڅاپه مې څنګ ته د ژړا غږشو. یو ښځه وه لاسونه یې مخ ته نیولي وو.

پرته له دې چې فکر وکړم  ومې پوښتله:

– تاسو ښه یاست؟

سر یې وخوځاوه. ورته ومې ویل:

– مرسته مو پکار ده؟

– نه

زه لږ ګړندی شوم د دې سلګۍ لوړې شوې، راپسې روانه وه. ورته تم شوم. دې راته وویل:

– زه ښوونکې یم

– ستونزه څه ده؟

لاسونه یې پرانیستل:

– ډسکو ته تللې وم، څښلي مې و، هرڅه یې له ما وړي دي، پیسې، د بانک کارتونه …

غږ یې غریو نیولی شو. اوس چیرته ځې؟

– کورته روانه یم

– چیرته دی؟

له پراګه یو پنځلس کیلومتره لرې اوسم

– د بس پیسې درسره شته؟

سر یې وخوځاوه. ما ورته وویل:

– زه به د بس پیسې درکړم

– زه تا نه پیژنم ولې پیسې راکوې

– د ثواب لپاره

– زه په ثواب باور نه لرم

ما یو څه میده پیسې د دې په پرانیستي موټ کې کیښودې او د دفتر لور ته وګرځیدم. د دفتر له وره سره مې شاته وکتل. دا د څراغ رڼا ته ځای پرځای ولاړه وه زما لور ته یې کتل او لاس یې هم همداسې غځیدلی پاتې و.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here

- Advertisment -

ادب