په یوه لېرې ښار کې یو سړی اوسېده چې دعوه یې کوله کولی شي «شېبې» رانیسي او وساتي.
هغه خلکو ته ویل:
«که یوه خوشاله شیبه لرئ، مخکې له دې چې ختمه شي، ما ته یې راکړئ. وروسته چې پرې پښېمانه شوئ، بېرته به یې درکړم.»
ټولو خلکو هغه لېونی باله؛ خو یوازې یوې زړې ښځې یې خبره ومنله.
یو ماښام، کله چې د سمندر پر غاړه ناسته وه، موسکه شوه، ویې ویل:
«دا ماښام ډېر ښکلی دی… غواړم همېشه زما وي. پرتا یې پلورم.»
سړي هغه شېبه په یوه کوچني ښیښهيي بوتل کې «بنده» کړه او یووړه.
کلونه تېر شول. ښځه نوره هم زړېده، یاد یې کمزورېده او نور یې هېڅ ماښام نه احساساوه.
یوه ورځ یې سړی پیدا کړ او ویې ویل:
«زما د ماښام شېبه بېرته راکړه.»
سړي بوتل پرانیست.
ښځې سترګې پټې کړې.
د ماښام نارنجي رڼا، د څپو غږ، د ساحل بوی…
هر څه بېرته راژوندي شول.
کله چې یې سترګې خلاصې کړې، موسکه شوه او ویې ویل:
«ارزښت یې درلود.»
سړي بوتل بېرته وتاړه.
هغه لحظه د تل لپاره پای ته ورسېده.
About the Author
