په یوه کوچني کلي کې چې د غرونو ترڅنګ پروت و، یو هوښیار او بیدار هلک اوسېده. د هلک نوم زیرک و. هر سهار به زیرک ژر راپاڅېده، له خپلې مور سره به یې د تودو ډوډیو په پخولو کې مرسته کوله او خپلو چرګانو ته به یې دانې ورکولې. کله به چې درسونه یې خلاص شول، له خپل ښه ملګري احمد سره به یې لوبې کولې.
یوه ورځ، کله چې دوی د کلي په څنډه کې د یوې ویالې ترڅنګ ګرځېدل، زیرک په اوبو کی یو ځلیدونکی شی ولید چې د ډبرو ترمنځ بند پاتې و. هغه په احتیاط سره راواخیست. متوجه شول چی یوه کوچنۍ زړه کیلي وه.
احمد په حیرانتیا وویل: «ته څه فکر کوې، دا به د څه شي کیلي وي؟»
زیرک وویل: «راځه، پیدا به یې کړو!»
دواړه ملګري د کلي مشرانو ته ورغلل. دوی د خټو له کورونو تېر شول او خلکو ته یې سلامونه کول، تر دې چې د کلي تر ټولو سپین ږیري سړي ته چی بابا کریم نومیده، ورسېدل. بابا کریم کیلي ته وکتل او موسکی شو.
هغه وویل: «دا کیلي ډېره زړه ښکاري. ډېر پخوا، د غونډۍ پر سر د انارو د لویې ونې ترڅنګ یو صندوق و، شاید کیلی د هماغه صندوق وي.»
زیرک او احمد ژر تر ژره غونډۍ ته وختل. نرم باد لګېده او سره انار لکه واړه سره څراغونه په ونې کې ځوړند وول. له لږ لټون وروسته، زیرک یو کوچنی د لرګیو صندوق ولید چې د ډبرو لاندې پټ و.
په لړزېدلو لاسونو یې کیلي په قلف کې واچوله او وی ګرځوله… ټک!
صندوق خلاص شو.
خو دننه نه طلا وه او نه ګاڼې، یوازې یو لیک او یوه کوچنې هېنداره وه. احمد لیک ولوست او په لیک کی لیکل شوي وو «د دنیا ترټولو لویه خزانه مهرباني، زړورتیا او ملګرتیا ستاسو په زړونو کی ده.»
زیرک هېندارې ته وکتل او موسکی شو. هغه وویل: «زما په فکر موږ خزانه لا دمخه موندلې ده.»
له هغې ورځې وروسته، زیرک او احمد پوه شول چې مهرباني، زړورتیا او د نورو سره مرسته کول تر هر څه ډېر ارزښت لري. او هر ځل به چې دوی د انارو له ونې تېرېدل، موسکي کېدل، ځکه هغوی پوهېدل چې دوی رښتینې خزانه موندلې ده.
پای
داکتر سمیع الله خالد سهاک
کالیفورنیا، د امریکا متحده ایالات
اپریل ، ۲۰۲۶ کال
اړوندې لیکنې
About the Author
