داکتر خپله خبره بيا تکرار کړه: ته څوکلنه وي چې له خپل هيواد نه دلته راغلي ۔
-((زه نه پوهيږم ،نه پوهيږم ۔ سر مې درد کوي ۔په هيڅ نه پوهيږم ))۔
-اسناد وايي چې ته پنځه کاله دمخه دلته راغلي يې اوهغه مهال ددولس کالو وې ۔ داسمه ده ؟
-((زه په هيڅ نه پوهيږم ))۔
(( ته بايد ماته کيسه وکى ۔ چې زه وکولاى شم له تاسره مرسته وکړم۔ ښه ! ته اوس ما ته ټوله کيسه وکړه. هغه څه چې هر وخت ستا يا د ته راځي اوبيا تا خوب ته نه پريږدي هغه را ته ووايه(( ۔
((مرضيه په سوچ کې ځي ۔ بيا په لنډو جملوخوله پرانيزي وايي: بس هماغه شيبه را ياديږي ۔ هغوۍ وربوزونه تړلي وي. تور پټکي يې پر سر وي ۔ اوږدې ږيرې لري ۔ ځينو يې سترگي په رنجو هم تورې کړي وي او زما دپلار سر ته يې کلاشينکوف نيولى وي ))۔
دمرضيي مرۍ پړ سيږي ۔ خبرې يې بنديږي ، چوپ کيږي ۔په مخ يې داوښکو سيلاب لاره کوي ۔ داسې بريښي چې ذهن يې هغو ترخو شيبو ته ورستنيږي ۔ دالله اکبر د نعرو پسې سر گردانه کيږي ۔ ددې کليمي اود دې چيغې شاته له وېرې اوترهې ريږدي ۔ په ذهن کې يې يوه لويه اژدها را پا څيږي ۔ داسې اژدها چې غرونه اوسيندونه يې ته به واېې چې په دواړو لاسونو کې نيولي دي ۔ کلي او ښارونه اود هغو وگړي ېې په هوا کړي دي ۔ تيره ساطول يې پړقا کوي ۔ د وينو دسور رود په څپو کې تېره ساطول ځليږي ۔ داسې لکه چې ټولو ورميږونه ورته شخ دريږي ۔ ساطول دورميږونو خوا ته مخ اړوي ۔ يونه دوه نه ۔ درې هم نه ۔ په سونو، په زرگونو اوپه عالمونو ۔ مرضيه فکر کوي چې دهغې پر سر را خطا کيږي ۔ په سترگو يې خړه اوتورتم فضا لاسبرې کيږي . مرضيه ټکان خوري ۔ ټول تن اومخ يې دخولو ډنډ گرځي ۔ دخولو څاڅکي يې دڅوکۍ لاندې څک څک اواز کوي ۔ داکتر کاغذي دسمال را اخلي هغې ته يې ورکوي ۔خو هغه د دسمال په نيولو نه پوهيږي ۔ دسر دټيکري پيڅکه را تاووي په خولو ډنډ مخ يې راکاږي ۔بيا يې په ذهن کې د خپل تن او ساطول ترمنځ واټن نقطې ته نږدي کيږي ،يوه کړيکه يې له خولي ووځي ۔ ډاکتر ورپاڅيږي ورته وايي : ۔ ((هيڅ خبره نشته ۔ دلته څوک نشته ۔ مه ژاړه ۔ هان ۔ دا واخله ۔ (داوبو گيلاس ورکوي ) دا گوټ اوبه وڅښه)) ۔ خو هغه له څوکۍ را لاندې پريووځي ۔ خولې ته يې ځگونه راځي ۔ داکتر يې پر مخ اوبه شيندي لږه شيبه وروسته په هوش راځي ۔ اوبيا ورته په خوله داوبو گيلا س ږدي ۔
دهغې ستوني لنديږي ۔ سلگۍ يې کراريږي ۔
دمرضيي په څيره کې د خونړيو پيښو يو اوږود کاروان په حرکت راځي ۔ لکه داوښانو اوکچرو کاروان ۔ لکه چې کوچيان کډې اوبړستني دماشومانو سر ه يو ځاى ليږدوي ۔ خو دا دپيښو کاروان دى ۔ دخونړيو پيښو د الله اکبر چيغې له هرې خوا اوري ۔ په غوږونو کې يې همدا اواز بنگارى کوي ۔ بيا دمرضيي ذهن لکه يوه توره کوټه داسې رنگ نيسي ۔ توره شپه ورته اوربوز تړلي کسان له کلاشينکوفونو سره د کور دروازه په لغته وهي۔ دروازه په يوه ضربه بيرته کيږي اوږده درنه تنبه په ځمکه غځيږي ۔ هغوۍ کور ته ورننووځي ۔ دالله اکبر چيغي وهي اودلاسې برښنا په رڼا لورى بلې خواته اړوي ۔ بيا دالله اکبر چيغي وهي ۔ دواړه دالله اکبر چيغي وهي۔ دکور خاوند اودټوپکو سره راغلي کسان ۔
دا کتر گوري چى لږ څه دمرضيي اکر بدل او ارام شول ۔ په نرمه ژبه پوښتنه کوي ۔ وايي :
((زه پوهيږم چې ته ډيره زوريدلي يې ۔ خو ددې له پاره چى له تا سره مرسته وشي اوموږ وکولي شو ستا ددرملنې چاره وسنجوو ۔ ښه به داوي چې خپل رپوټ بشپړ کړم اوته ما ته خپله ټوله کيسه وکړې))
– ښه نو ته دې کيسه کوه ۔ کوم ډول اوازونه دشپې مهال اورې ؟
مرضيه چوپ وي ۔ اواز يې له خولې نه را ووځي ۔ سترگې غړوې ۔ ((هو زما پلار پسه حلالوي ۔ قرباني کوي ۔ چاړه يې را اخيستې ده ۔ دپسه په مرۍ يې ايښې ده ۔ الله اکبر وايي ))۔ بيا مرضيه سترگي غړوي ۔ داکتر گوري ۔ خولې يې پر مخ او ورميږ لارې کوي ۔ اوبه غواړي ۔ستونى لندوي ۔
داکتر وايي : ښه ته هڅه وکه چې ما ته خپله کيسه وکې ۔
مرضيه : ((هو دشپې ډير اوازونه اورم ۔ دورځي يې هم اورم ۔ نا اشنا اوازونه اورم ۔ په دې اوازونو کې مې دپلار چيغې ډېرې غوږونو ته راځي ۔ دهغه دالله اکبر چيغې اورم ، دهغه قاتلان هم دا اوازونه کوي ۔ هغوۍ هم الله اکبر وايي ۔ خو زه نه پوهيږم چې کوم سم الله اکبر وايي ۔ زما دپلار اواز ورور ورور غلي کيږي ۔ دټوپک په ډزو کې ورکيږي ۔ لکه چې دهغه الله اکبر هم دټوپک په ډزو کې وژل کيږي۔دهغه الله اکبر وژل کيږي ۔ خودټوپک والاوو الله اکبر ژوندى پاتي کيږي))۔
داکتره : اېا دا اوازونه په ويښه هم اوري اوکه نه ؟
((هو ۔ زه چې کله ويده شم نيم ساعت لا تير نه وي ۔ چې چيغې پيل شي ۔ زه له خوبه را پاڅم په خوب کې يې هم اورم اوپه ويښه يې هم اورم ۔ زه نه پوهيږم چې کوم يو زما دخوب حالت اوکوم يو زما د ويښې حالت دى ۔ زه همداسې چې کله په پخلنځي کې يم ۔کله چې په لاره ځم ۔ کله چې يوازې کيږم اوان کله چې په گڼه گوڼه کې يم ۔ دا غږونه مې په غوږونو کې تاويږي ۔ ارام ته مې نه پريږدې ۔ ))
دهغې ستونى له همدې خبرو سره بيا بنديږي ۔ ژړا پرې بيا حمله کوي ۔ سترگې يې پټېېږي ۔ داسې بريښي چې بيا دپيښې حالت ته ور درومي ۔ مور يې چې ډيره موده کيږي احوال يې نه لري، ورته دريږي پر سر يې دريږي ۔ نارې ورته کوي۔ په يوه ساه ورته وايي :
((مرضيه جان ۔ هان دا واخله ۔ وگوره دا ډوډۍ واخله ۔ تا له پرون راهيسې هيڅ نه دي خوړلي ۔ په لوږه خو څه نه کيږي کولمې به دې سورۍ شي ))۔
اوبيا يې دمور خبرې دژونديو له الله اکبر او د ډزو له اوازونو سره ورکيږي ۔ اوازونه هم په ډزو ويشتل کيږي ۔ تري تم کيږي ۔نه بريښي چې څوک څه وايي ؟
۔ مرضېه ناڅاپه چيغه کوي۔ ((ما مه وژنئ ۔ ما پريږدئ ۔ ما له مور سره پريږدئ ۔ ما له پلاره سره پريږدئ ۔ اى دخداى له پاره ۔ دخداى په نوم ))۔
دا کتر بيا له خپله ځايه را پاڅيږي ۔ په دلاسا اونرمه ژبه ورته وايي :
((دلته هيڅوک نشته ۔ دا کلينيک دى ۔ زه داکتر يم له تاسره مرسته کوم ۔ ستا درملنه کوم ۔ زړه صبر که ۔ تا څوک نه شي وژلي ۔ زه بخښنه غواړم چې زما په پوښتنه ډېره وځوريدي ۔ خو زه بله چاره نه لرم بايد ستا په کيسه اوستا په حالت پوه شم چې وکولي شم ستا درملنه وکړم ))۔
مرضيه : ((زه هيڅ ستونزه نه لرم ۔ همدا خو زما دپلار قاتلان زما له مخې ليرې کړئ ۔ هغوى وگوره هلته په دروازه کې ولاړ دي ۔ ماته يې ټوپک نيولي دى ۔ دپسه په څير پر ما دالله اکبر نارې وهي حلالوي مي ۔ ما وژني ۔ کله چې پر لار راتلم همدوى ما پسې راروان ول ۔ په ټوله لار کې مې همدا اوربوز تړلي خلک ليدل ۔ ټوپک والا مې ليدل ۔ دهغو له خولې مې دالله اکبر اوازونه اورېدل ۔ زما پلار چې به کله دقربانۍ پسه حلالولو اويا به يې چرگ حلالولو ۔ همد اد الله اکبر کليمه به يې ويله ۔ اوس زه فکر کوم چې دا کليمه نه يوازې دڅارويو دحلالو له پاره بلکې دښځو اوسړو د وژلو له پاره هم اوزما دوژلو له پاره هم کارول کيږي ۔ زه نه پوهيږم چې ددې مانا څه ده ؟ ))
داکتر: ددې مانا داده چې ((خداى لوى دى ))۔
مرضيه : ((خو داسې پوهيږم چې دټوپک والا و خداى لوى دى ۔ زما دپلار خداى لوى نه وو ۔ ځکه خو يې هغه وواژه ۔ هغه يې په مرميو سورى سورى کړ ۔ اودهغه اواز يې هم په ستوني کې خپه کړ ۔ اوس چې مې په لار کې خلک ليدل ۔ما فکر کولو چې دا هم هماغه خلک دي ۔ زه اوس په خوب کې له هر چا ډاريږم ۔ له سړو ډاريږم ۔ فکر کوم چې راځي اوما هم له ځانه سره بيايي ۔ اوبيا پر ما الله اکبر وايي ۔
فکر کوم پښې مې په پړې کلکې تړي ۔ زه چيغې وهم خو هغوې مي نه پريږدي ))۔
داکتر : ښه نور څه ؟ خپلو خبرو ته دوام ورکه نور څه اوري اوويني ؟
((بس همداکسان وينم ۔دوى هر چيري ما پسې وي ۔ زه غواړم ترې وتښتم ۔ خو پښى مې سستي کوي ۔ په ځمکه غورځيږم ۔پړ مخې پريووځم ۔ بيرته مخ را اړوم ۔مور مې ولاړه وي ۔ هغه نه ژاړي ۔ پلار مې په وينو کې ليت پيت پروت وي ۔ خوله يې خوځيږي ۔ همدومره وايي : په غلي اواز وايي. الله اکبر ۔ ۔۔ کوټه تورتم وي ۔ دوينو څاڅکو نه داور بڅري را پورته کيږي ۔ خو زه نه پوهيږم ۔ بوگنيږم ۔ډاريږم))۔
-خوب دې څنگه دى ؟
– ((زه چې کله دشپې دخوب ځاى ته ولاړه شم يوازې نيم ساعت خوب کوم ۔سترگې مې پټي شي ۔ په خوب کې بيا هم مور راته ولاړه وي ۔ راته وايي زه خو به دې هيره کړي نه يم ؟ پلار خو به دې هير کړى نه وي ؟ بيا مې دهغې له خبرو سره سم دواره دپلار چيغې اوکوکارې غوږونو کې تاويږي ۔ هماغه چيغې په يوه ساه اورم ۔ دسترگو په وړاندې نور هيڅ نه وينم ۔ په دې هم نه پوهيږم چې زه چيرته يم ۔ دکوټې ديوالونه په کوټه کې دخوب ځاى دروازه اوهر څه مې په سترگو تور اوخړ ښکاري ۔
- خو پلار مې په رڼا کې وينم ۔ ځمکه سره وينم ۔ دالله اکبر چيغې يې اورم ۔ دهغه چيغي چوپ وي يوازې اوريدل کيږي دټوپک والا چيغې ډاروونکي وي ۔ هغوۍ په دنگ اواز وايي په کړيکو وايي ۔ الله اکبر ۔ فکر کوم چې په ټوله شاوخوا هر چيرته همدا چيغې دې دودانيو له ديوالونو ، ددښتو اوځنگلونو ، له پاس اسمان اوله لاندې ځمکې نه دقربانۍ اواز اوريدل کيږي ۔ دحلالولو اواز ۔ نور هيڅ په سترگو نه راځي ۔ هماغه اواز اورم چې کله به زما پلار داختر په ورځو کې پسه حلالو لو ۔ دټوپک والا وو لښکر وينم چې همدا چيغي وهي ۔ نجوني اوماشومان هلکان ، زاړه بوډاگان او ښځي ټول يې په مخه کړي دې ۔ په ټټرونو يې گولۍ ورننباسي ۔ دالله اکبر چيغې وهي ۔ له يوې خوا چيغې اوله بلې خو اد وژل شويو په ټټرونو اوستونو کې چيغې مړې کيږي ۔ همداسې مړې کيږي ۔ بيا څه نه وينم ۔همدوى وينم ۔ همدوى چې اوس زما سر ته ولاړ دي ۔ گوره چې اوس ما وژني ۔ دپلار په څير مې وژني۔ ماترې خلاصه کړه۔ داکترصيب ما ترې وژغوره ۔ ما گناه نه ده کړې ))۔
- او بيا ناروغ دبيهوشۍ حالت ته ځي۔خبري يې چوپ کيږي ۔
- کرگر لندن داپريل ۱۹ کال ۲۰۱۶