تاند (شنبه، د ۱۳۰۵کال د وري/ حمل لومړۍ) چین د اوږدې مودې لپاره پاکستان خپل «وسپنیز ورور» او مهم ستراتیژیک ملګری باله، په دې هېواد کې یې شاوخوا ۶۰ میلیارد ډالره پانګونه وکړه، پوځ یې ورسره مرسته وکړه او په نړیوالو ډګرونو کې یې ملاتړ کاوه. خو اوس داسې ښکاري چې دا اړیکه له ستونزو سره مخامخ شوې ده.
په وروستیو کلونو کې په پاکستان کې پر چینایي وګړو پرلهپسې بریدونه شوي دي. چینايي انجنیران او کارکوونکي په بېلابېلو سیمو کې وژل شوي، او وسلهوالو ډلو په ځانګړي ډول د چینایي پروژو پر ضد بریدونه کړي دي. د دې امنیتي ستونزو په وړاندې د پاکستان غبرګون کمزوری او ناوخته بلل کېږي، چې دې کار چین اندېښمن کړی دی.
وروسته پاکستان له افغانستان سره جګړه پیل کړه، چې په لړ کې یې پاکستان هوايي بریدونه وکړل او درانه تلفات واوښتل. دې وضعیت د سیمې ثبات ته خطر جوړ کړ، نو چین اړ شو چې مداخله وکړي، خپل استازي واستوي او د جګړې د کمولو لپاره هڅې وکړي. دا کار چین د دوستۍ له امله نه، بلکې د خپلو ګټو د ساتنې لپاره وکړ.
په همدې وخت کې، پاکستان له امریکا سره اړیکې پیاوړې کولې. د دې هېواد جګپوړو چارواکو له امریکايي مشرانو سره لیدنې وکړې او حتی د ستراتیژیکو همکاریو وړاندیزونه یې وکړل، چې پکې امریکایانو ته د بندرونو او نورو امکاناتو سپارل هم شامل وو. دا کار د چین لپاره د اندېښنې وړ و، ځکه دا سیمې د چین د نفوذ برخه ګڼل کېږي.
خو امریکا بیا هم پاکستان ته د یو خطرناک او بېثباته هېواد په سترګه ګوري او له اسلام اباد سره خپلې اړیکې له سختو شرطونو سره تړي.
په پایله کې، چین لا هم پاکستان ته اړتیا لري، خو پخوانی باور یې کم شوی دی. دا اړیکه اوس د باور پر ځای پر اړتیا ولاړه ده، او دا بدلون د دواړو هېوادونو د اړیکو په طبیعت کې مهم بدلون ښيي.