د ګروزین د خلکو کیسه
ژباړونکی: ګل جان صابر
یو بېوزله سړی و چې هېڅ یې نه لرل. هغه نه ځمکه لرله نه څاروي او نه هم چرګان، په خپله زړه کوډله کې یې یوازې یوه پشۍ لرله. نوموړی ټول عمر وږی و او نږدې و چې له لوږې مړشي.تفصیل
https://taand.com/pal/?p=149342
ادب
د ډاکتر حکیمي کلیزه | ذبیحالله شفق
زه پوهېدم چي ته به سترګي لکه نن بدلوې
ځکه مي تا باندي یوه شېبه حساب نه کاوه
په ۱۹۹۲م کي هارون حکیمي د زابل په...