چهارشنبه, جنوري 21, 2026
Homeادبلنډه کیسهجزا / ګل رحمن رحماني

جزا / ګل رحمن رحماني

هغه د لوړې شملې او شخو برېتونو خاوند د خپلې تمانچې ټول جاغور د خپلې پېغلې لور په سينه کې خالي کړ، په شونډو يې فاتحانه موسکاه وغوړېده او خپلې مېرمنې ته يې وکتل.

پرېږده چې له خپل مين سره يو ځاى شي، خو زر جدي شو او د خپلې مېرمنې تر خوله يې لاس تېر کړ
په مينتوب مې کړې يې، که نه ستا جزا هم له دې مردارې سخته وه.!

٢٠١٣نومبر ٢٩ مه

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here

ادب

د غزل ستوري یو څو خاطرې| دوکتور لعل‌پاچا ازمون

د ټل مشاعره د《۱۳۷۲》لمریز د دوبي سخته ګرمي وه، ننګرهار پوهنتون رخصت شوی و، کله به چې پوهنتون رخصت شو، نو زما زړه به راتنګ...