د هرې ټولنې کلتوري تسلسل د هغې د خلکو د ژوند، دودونو او ارزښتونو هنداره وي. پښتانه چې د تاریخ په اوږدو کې یو لرغونی، مېړنی او مېلمهپال قوم پاتې شوی، ځانګړی کلتور او ټولنیز نظام لري. د دې کلتور له مهمو بنسټیزو نښو څخه یوه “حجره” ده، چې د پښتني ژوند په هر اړخ کې ځانګړی ځای لري.
حجره یوازې یوه ودانۍ نه ده، بلکې د پښتني ټولنې د یووالي، مشورو، جرګو، مېلمهپالنې او ټولنیزو اړیکو مرکز ګڼل کېږي. په هر کلي کې حجره د خلکو د راټولېدو ځای وي، چیرې چې د خوښۍ او غم خبرې شریکېږي، د ستونزو حل لارې لټول کېږي او د قوم د یووالي لپاره پرېکړې کېږي. پښتانه د حجرې ډېر درناوی کوي او دا د خپل عزت، ویاړ او کلتوري هویت یوه مهمه برخه ګڼي.
په حجره کې د مېلمهپالنې دود ډېر پیاوړی دی. پښتانه هڅه کوي چې هر مېلمه په درناوي سره ومني او د خپل وس مطابق ورته ښه خواړه، چای او د استوګنې مناسب ځای برابر کړي. د پښتني کلتور له مخې مېلمه د خدای رحمت ګڼل کېږي، نو ځکه یې عزت کول د هر پښتون د ایمان او غیرت برخه بلل کېږي. حتی که د کورنۍ اقتصادي حالت کمزوری هم وي، بیا هم هڅه کېږي چې مېلمه په ویاړ او درناوي سره وپالل شي.
حجره د ټولنیزو مسایلو د حل لپاره هم ډېر مهم رول لري. کله چې په کلي کې کومه شخړه، لانجه یا ستونزه رامنځته شي، خلک په حجره کې راټولېږي او د جرګې له لارې د هغې د حل هڅه کوي. دلته سپین ږیري، مشران او د تجربې خاوندان خپل نظرونه وړاندې کوي او داسې پرېکړه کېږي چې د ټول قوم لپاره د منلو وړ وي. دا نظام د پښتني ټولنې د نظم او یووالي لوی سبب ګڼل کېږي.
همدارنګه حجره د ځوانانو د روزنې او د ټولنیزو اخلاقو د زده کړې ځای هم دی. ځوانان دلته د مشرانو خبرې اوري، د ژوند تجربې زده کوي او د کلتوري ارزښتونو سره بلدیږي. دا هغه ویاړمن ځای دی چې د پښتني غیرت، مېلمهپالنې، صداقت او د همکارۍ احساس پکې پیاوړی کېږي.
حجره د پښتني کلتور زړه او د ټولنې د یووالي ستنه ده. دا نه یوازې د مېلمهپالنې ځای دی، بلکې د جرګو، فیصلو، مشورو او ټولنیز نظم مرکز هم دی. د حجرې ساتل د پښتني هویت د ساتلو په معنا دي. هر پښتون چې د خپل کور ترڅنګ یوه ښکلې حجره هم ولري، ځان ورته محترم، بشپړ او عزتمن ښکاري.
ښکلي مطلب دی ، په عمر مو برکت شه . خو د ا پکول د پښتنو دود ، سمبول او کلتور نه دی ، پکول اصلا د چترال او زمونږ د نورستانیانو او پشیانو اصلي خولی ده. که هرچېرته تاسې پکول په سر سړی ولېد، هغه به چترالی ، نورستانی ، پشه ایی یا په عامه اصطلاح شاړی وي .
د پښتو اصلي جامه او لونګۍ یا سپینه خولۍ ده ،
پکول له روسانو سره د جهاد په وخت کې د مجاهدینو ترمنځ رواج پیدا کړ. ورو ورو پښتني سیمو ته هم ورسېد ، خو زمونږ کندهاري غیرتمن ولس بیا دا پردی رواج قبول نکړ.