سیاسي نظام د هر هېواد د ثبات، نظم او پرمختګ بنسټ ګڼل کېږي. کله چې دا نظام کمزوری شي، قانون خپل ځواک له لاسه ورکړي او بېثباتي رامنځته شي، نو ټولنه له ګڼو ستونزو سره مخ کېږي. په داسې حالت کې دا پوښتنه راپورته کېږي
چې آیا یو مات شوی سیاسي نظام کولی شي یو قوي او واکمن مشر وزيږوي؟
په ډېرو مواردو کې، د سیاسي نظام کمزوري کېدل د دې لامل ګرځي چې خلک له ګډوډۍ او بې نظمۍ ستړي شي. کله چې امنیت له منځه ولاړ شي او د عدالت احساس کمزوری شي، نو خلک د داسې یو مشر غوښتنه کوي چې نظم راولي او ثبات ټینګ کړي. په همدې حالت کې یو کس د “نجات ورکوونکي” په توګه راڅرګندېږي او هڅه کوي د خلکو باور خپل کړي.
خو دا ډول مشران تل د مثبت بدلون استازیتوب نه کوي. ډېر وخت داسې مشران د قوي نظام د جوړولو پر ځای خپل شخصي واک پیاوړی کوي. دوی ممکن د قانون پر ځای شخصي پرېکړو ته لومړیتوب ورکړي او د قدرت د ساتلو لپاره سختې تګلارې وکاروي. که څه هم په لنډ مهاله توګه یو څه ثبات راولي، خو په اوږد مهاله کې د ازادۍ، عدالت او دوامداره پرمختګ مخه نیسي.
له بلې خوا، هر مات شوی نظام لازماً یو قوي مشر نه زېږوي. که چیرې سیاسي اختلافات ډېر ژور وي، ټولنیز باور له منځه تللی وي، او یا بهرني او داخلي فشارونه موجود وي، نو داسې حالت رامنځته کېږي چې هېڅ یو مشر نشي کولی ټولنه سره راټوله کړي. په دې ډول حالاتو کې ګډوډي دوام مومي او سیاسي بحران لا پسې ژورېږي.
په پایله کې ویلای شو چې مات شوی سیاسي نظام کولی شي د یو واکمن مشر د راټوکېدو زمینه برابره کړي، خو دا به تل د مثبت بدلون معنا ونه لري. اصلي حل دا دی چې قوي بنسټونه، عادلانه قوانین او د خلکو باور بېرته ورغول شي، ترڅو ثبات د یو فرد پر ځای د نظام له لارې تأمین شي.