ای زما د وطن خورو ورو بچیانو!
ستاسو له خپلمنځي اختلافونو او شخړو ستړی یم، خو لا هم ستاسو په مینه او یووالي باور لرم. د جګړو لوګیو مې آسمان تور کړی او د بېلتون دردونو مې زړه ټپي کړی دی، خو لا هم هغې ورځې ته سترګې په لار یم چې د پوهې رڼا مو د کرکې او ناپوهۍ تیارې لرې کړي.
ما ستاسو اوښکې لیدلې، د پردېسۍ دردونه مو احساس کړي او د جګړو دروند بار مې پر سینه وړی دی. سره له دې، لا هم هیله لرم چې یوه ورځ به د ورورولۍ، سولې او ګډ ژوند په فضا کې سره راټول شئ.
له تاسو نه غواړم چې د یو بل پر ماتولو خپلې بریاوې ولمانځئ؛ بلکې غواړم خپل وران کورونه آباد، مات باورونه بېرته ورغوئ او د کرکې پر ځای د زغم او همکارۍ بنسټونه کېږدئ. وطن په شعارونو نه آبادېږي؛ پوهه، عدالت، رښتینی خدمت او ګډ مسئولیت غواړي.
زما غرونو د جګړو ډېر لوګي لیدلي دي؛ اوس دې د سولې د سهار رڼا پرې خپره شي. زما دښتې د وینو د کیسو شاهدانې دي؛ وخت رارسېدلی چې د غنمو، ګلونو او ژوند نوې کیسې پکې ولیکل شي.
ماشومان مې له جګړو او وېرې ستړي دي؛ کتابونه ورکړئ، څو د ټوپک پر ځای له قلم سره لوی شي. بزګران مې د وچکالۍ او بېوزلۍ له لاسه ځورېږي؛ د اوبو او آبادۍ لارې ورته پرانیزئ. ځوانان مې د کار او پرمختګ فرصتونو ته اړتیا لري؛ استعدادونو ته یې د غوړېدو زمینه برابره کړئ.
او زما لوڼې، چې لا هم د تړلو ښوونځیو تر دروازو د زدهکړې په تمه دي، مه هېروئ. د هغوی د تعلیم او انساني کرامت لپاره غږ پورته کړئ؛ ځکه د یوه وطن راتلونکی هغه وخت روښانه کېدای شي چې زامن او لوڼې یې دواړه د پوهې او پرمختګ فرصت ولري.
ای زما لرې او نږدې بچیانو!
که د ژوند شرایط تاسو ټولو ته زما غېږې ته د راستنېدو اجازه نه درکوي، خپل زړونه، فکرونه، پوهه او تجربې د ګډ وطن د آبادۍ لپاره سره یو کړئ. د وطن خدمت یوازې په هغه کې په اوسېدو نه کېږي؛ هر څوک کولای شي له هر ځایه د خپلې خاورې د ښې راتلونکې لپاره برخه واخلي.
ځکه وطن یوازې د غرونو، سیندونو او پولو نوم نه دی؛ وطن د ګډو خاطرو، دردونو، ارزښتونو او هیلو هغه کور دی چې انسانان یې د یو بل له برخلیک سره تړي.
زه افغانستان یم!
زه ستاسو د پرونیو قربانیو حافظه، د نننیو دردونو کور او د سبانیو هیلو امانتساتونکی یم.
د تاریخ په اوږدو کې مې ډېر فاتحان لیدلي دي؛ راغلل، واکمن شول او ولاړل، خو زما د خلکو دردونه پر ځای پاتې شول. اوس د نویو فاتحانو په تمه نه یم؛ داسې انسانان غواړم چې ښوونځي جوړ کړي، ځمکې زرغونې کړي، عدالت ټینګ کړي او د انسان عزت وساتي.
زما تر ټولو ستر آرمان دا دی چې راتلونکي نسلونه مې د جګړو، کډوالیو او بېاتفاقۍ د دردناک تاریخ بندیان پاتې نه شي، بلکې له تېر څخه په زدهکړې د سولې، یووالي، پوهې او هوساینې راتلونکی جوړ کړي.
ځکه د وطن رښتینی عظمت د فاتحانو په شمېر نه، بلکې د خلکو په عزت، پوهه، یووالي او هوساینه کې نغښتی دی.