یکشنبه, مې 26, 2024
Homeادبلنډه کیسهمننه/ اجمل پسرلی

مننه/ اجمل پسرلی

نجلۍ سر پر سپي کیښود. د اورګاډي له جمپونو سره وښوریده خو بیرته یې سر د سپي پر غاړه تکیه کړ.

سپي ځان وخوځاوه، لکه چې غاړه یې وچه شوې وه. نجلۍ هم سر پورته کړ. ورته ومې ویل:

– ډیر درباندې ګران دی؟

دې سپی ښکل کړ:

– له ( هروي) سره نن خدای پاماني کوم

– څرنګه؟

– روزنتون ته یې سپارم

– ګران شی څوک له ځانه لرې کوي؟

نجلۍ سپی په ټټر پورې کلک ونیو، په غریو نیولي غږ یې وویل:

– ( هروي) دوې میاشتې مخکې ماته ملګري راکړی و هغه زه پرې ښودم

–  نو چې هغه پرې ایښې یې د سپي څه ګناه ده

نجلۍ په چوکۍ کې ځان لږ سره ټول کړ. لاشتیک یې له جیبه راوایست، ویښته یې پکې بند کړل. اورګاډي د نوي تمځي د رارسیدو اعلان وکړ. نجلۍ د سپي څټ وګیراوه، ولټیده، ماته یې مخ راواړاوه:

– زه هم دغه وایم که زه ( هیروي) پریږدم نو زما او د هغه څه فرق شو؟

ما سر ورته وخوځاوه، دې لاس وښوراوه، سپی یې په غیږ کې کلک کړ او چې له اورګاډي کوزیده په لوړ غږ یې وویل: « مننه ».

پراګ

1 COMMENT

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here

- Advertisment -

ادب