که څه هم شرایطو مې د ژوند بېړۍ له حرکته غورځولې او د ژوند لوری مو مالوم منزل ته مزل نه کوي.
وخت ناوخته ټولنیزو رسنیو ته سر ورښکاره کوم، د وخت ګردابونو د وخت سندرې غرغره کړې او پاتې یوه نیمه سندره د سړي زړه تخنوي.
کله، کله له همدې ټولو ناهیلیو سره، سره پر فیسبوک د ګوتو په شمېر خلک څارم، د ناهیلیو په خزان وهلي فصل مې د هیلو اوبه وربرابرې شي، د روڼ سباوون څرکونه وینم، ځینو سندرو او موسیقۍ سره د سړي زړه او ذهن تړلی وي، ډېری وخت موسیقي د ذهني سکون په موخه اورم.
خو فیسبوک کې لومړی ځل پر سندرې وربرابر شوم، ومې څارله، خدایزده د خپل محرومیت او په ټوله کې د افغاني ټولنې د ناخوالو په رنګ رنګ شوي تصویرونه مې ولیدل.
سندرې د خپل تفکر په هینداره کې د ډیکلومې په مټ د خلکو ذهنونه پاللي دي، خو تر ډېره یې د هنریت په ګېڼه خپل شعرونه رنګین کړي دي، محدثه سندره د خدای لورېینه ده، چې لا هم زموږ په ټولنه کې خزان وهلیو غوټیو ته د هیلو پسرلی ورستنوي او د ټولنیزونو محدودیتو کړۍ یې ماتې کړې دي، هغه وخت چې له عامر لالا سره یې د راډیویي مجلې لپاره مرکه کړې وه، تر ډېره روان ناورین ځورولې، ځپلې او پرځولې ده، خو لا هم د رڼاګانو منزل ته په مزل ده او خپلې همزولې د روان جبر په وړاندې مقابلې ته رابولي، سندره د همت پر مټ د تیارو له استازو سره په مبارزه بوخته ده.