تاند (دوشنبه، د تلېږ میزان ۱۴ مه) په داسي حال کې چې ایران پر له پسې له افغانستانه د اوبو د حق غوښتنه کوي، د دغه هیواد هغه بندونه، او ډنډونه، چې له افغانستانه سرچینه نه اخلي، د وچګالۍ له کبله یو په بل پسې وچېږي.
د ایران د اوبو د سرچینو تازه شمېرې ښيي چې د دغه هېواد درې بندونه په بشپړ ډول وچ شوي او ۱۹ نور بندونه هم د وچېدو په درشل کې دي. دا هغه بندونه دي چې سرچینې یې له افغانستان سره هیڅ راز تړاو نه لري.
ایرنا دولتي خبري آژانس د تلې ۱۳مه / اکتوبر ۵مه راپور ورکړ چې د هُرمُزګان ولایت شمیل او نیان بند، د ګلستان ولایت وشمګیر، ګلستان او بوستان بندونه — چې په ګډه د «ګُرگانرود» پر سیند جوړ شوي او یو ګډ ذخیروي حوض لري — او همداراز د فارس ولایت رودبال داراب بند اوس د اوبو اندازه صفر ته رسیدلې ده.
راپور زیاتوي چې د تهران ولایت لار بند، د اردبیل ولایت سبلان بند، د قم ولایت پانزده خرداد بند او د رضوي خراسان رضوي طرق بند د هغو ۱۹ بندونو له ډلې دي چې د وچېدو په پوله ولاړ دي.
ایسنا خبري آژانس هم په همدې ورځ ویلي چې د هیواد د بندونو ۶۵ سلنه ذخیرې خالي دي او د اوبو د ورتګ اندازه د تېر کال پرتله ۵۰ سلنه کمه شوې ده.
ایران اوس له سختې وچکالۍ او د اوبو له کمښت سره مخامخ دی. د تېر دوبي په ترڅ کې، حکومت اړ شو چې د ښارونو د اوسېدونکو لپاره اوبه په ورځ کې څو ځلې پرچاو کړي.
کارپوهان خبرداری ورکوي، که د مني په موسم کې د باران کچه راټیټه پاتې شي، د اوبو بحران به لا نور هم شدید او د ټول هېواد پر ژوند او اقتصاد ژور اغېزه ولري.
وچکالي یوازې په ایران پورې محدوه نه ده بلکې ټوله سیمه، په ځانګړي ډول افغانستان ترې لا زیات کړېږي. د افغانستان په ډېرو سیمو، په تېره بیا جنوب لویدېځو ولایتونو کې، چې د هلمند سین په غاړه پراته دي، د وچکالۍ له کبله ډیر کلي له اوسیدونکو خالي شوي دي خو دا په داسي حال کې ده چې ایران لا هم د ۱۳۰۵۲ لمریز کال د موافقې مطابق د اوبو حق غواړي.